O Alfonsie Marii
Profil duchowy
Kim była Elżbieta Eppinger w swoim wnętrzu — od dziecięcego pragnienia modlitwy, przez lata choroby i łask mistycznych, aż po kobietę, która z pokorą i stanowczą ręką prowadziła zgromadzenie. Jej własnymi słowami: „Wszystko na chwałę Bożą i dla zbawienia świata!“
1814
narodziny w alzackim Niederbronn, pierwsza z jedenaściorga dzieci
1823
kierownictwo duchowe proboszcza Jeana Davida Reicharda — aż do jej śmierci
1846
druga ciężka choroba, dar widzeń i głębokiej ekstazy
1848
biskup Räss bada zjawiska mistyczne; wewnętrzne wezwanie do założenia dzieła
1849
powstaje zgromadzenie, oparte na ubóstwie i prostocie
1850
śluby zakonne i imię Alfonsa Maria; osiemnaście lat na czele dzieła
Cenny kwiat Alzacji — pochodzenie i dzieciństwo
Elżbieta Eppinger urodziła się 9 września 1814 roku w Niederbronn na północy Alzacji, jako pierwsza z jedenaściorga dzieci ubogiej rodziny rolniczej. Dorastała w prostych warunkach, dzieliła codzienne trudy domu i uczestniczyła w życiu parafii.
Szkoła cierpienia — kierownictwo i formacja
Od młodości pociągało ją rozważanie męki Pańskiej, z którego czerpała siłę. Od 1823 roku aż do śmierci prowadził ją duchowo proboszcz Jean David Reichard — to on zapisywał, co Elżbieta mówiła lub dyktowała. Jej temperament był krnąbrny, lecz nie poddawała się: podporządkowała mu wszystkie swoje działania, pozwalała się nieustannie prowadzić i stała się w ten sposób wzorem posłuszeństwa na całe życie. Żywiła wielką ufność w Boże miłosierdzie i w każdej sytuacji gotowa była uciekać przed grzechem.
Ekstatyczka z Niederbronn — łaski mistyczne
W roku 1846, podczas drugiej choroby — dłuższej i boleśniejszej niż poprzednia — otrzymała dar widzeń. Mistyczna obecność Chrystusa, który jej się ukazywał, mówił do niej i pocieszał ją, wprowadzała ją w głęboką ekstazę. Później przepowiadała przyszłe wydarzenia, które spełniały się w krótkim czasie, i rozpoznawała, co kryje się w sercu człowieka. Wieść o niej rozeszła się po całej Francji, a nawet w Rzymie; w niektóre dni przyjmowała w domu rodzinnym nawet osiemdziesięciu odwiedzających. Mimo to pozostawała wewnętrznie skupiona, zrównoważona i pogodna. Zjawiska mistyczne zapisał w latach 1849 – 1853 ksiądz Claude Ignace Busson; biskup Strasburga André Räss przybył je osobiście zbadać w lipcu 1848 roku i za każdym razem odnosił wrażenie, że stoi przed silną duszą o niezwykłych cnotach, która ucieka przed zgiełkiem tłumu.
Wezwanie do założenia dzieła i narodziny zgromadzenia
We wrześniu 1848 roku w pełni zrozumiała niepokój, który ją ogarnął: ludzkie cierpienie, którego sama długo doświadczała jako chora, jest podstawową przeszkodą w zrozumieniu miłości, jaką Bóg ofiaruje wszystkim. Wyraźnie usłyszała wewnętrzne wezwanie do założenia instytutu. Z tej intuicji wyrosło dzieło opieki nad ubogimi chorymi w ich własnych domach.
22 stycznia 1849 roku proboszcz Reichard przekazał biskupowi Rässowi Pierwsze Reguły podyktowane przez Elżbietę. Choć była ciężko chora, nagle wyzdrowiała i zabrała się do pracy, której od tego dnia oddawała się bez wytchnienia. Zgromadzenie powstało 28 sierpnia 1849 roku, oparte na całkowitym ubóstwie i wielkiej prostocie; z czci dla świętego Alfonsa Liguoriego przyjęła imię zakonne Alfonsa Maria, a 2 stycznia 1850 roku złożyła w Niederbronn śluby zakonne.
„Cierp, milcz i módl się!“
„To jest moje dzieło!“
Jeden z listów do chorej siostry zakończyła słowami:
„Bóg chce, abyś została wielką świętą. Pozwól Mu uczynić to według Jego woli. Nic nie stracisz.“
Matka Alfonsa Maria, list do siostry
Cnoty w codzienności — jak widzieli ją inni
W swojej apostolskiej gorliwości o zbawienie dusz nie zostały jej oszczędzone cierpienia, pogarda ani zarzuty przeciwników — a mimo to nawet pośród przeciwności pozostawała pełna radości. Nigdy nie pozwoliła, by zewnętrzna działalność zakłóciła jej zjednoczenie z Bogiem. Umiała łączyć modlitwę i pracę. Posiadała heroiczną moc ducha i okazywała ją w miłości Boga i bliźniego; kochała grzeszników, ale odrzucała ich grzech, i zawsze wyznawała swoją małość. Zachęcała siostry, by pomagały najbardziej opuszczonym, zwłaszcza w czasie wojen oraz cholery i tyfusu, i by uciekały przed pochwałami, szukając tylko tego, co służy chwale Bożej.
Jej słowa
„Cierp, milcz i módl się!“
W skrócie
Trzy grupy jej cnót
Jej życie duchowe stanowi jedną całość — cnoty teologalne, kardynalne i cnoty ślubów przenikają się wzajemnie i prowadzą do całkowitego oddania się Bogu.