O Alfonsie Marii
Życiorys
Od narodzin w Niederbronn w Alzacji w 1814 roku, przez lata choroby i łask mistycznych, po założenie zgromadzenia i śmierć w 1867 roku.
09. 09. 1814
narodziny Elisabeth Eppinger w Niederbronn (Francja)
10. 09. 1814
chrzest Elisabeth
13. 04. 1828
pierwsza Komunia święta
10. 05. 1928
sakrament bierzmowania
1831 – 1834
Elisabeth zostaje przykuta do łóżka przez ciężką chorobę
1841
Elisabeth zostaje przykuta do łóżka przez ciężką chorobę
1845 – 1849
Elisabeth ponownie zostaje przykuta do łóżka
1847
odczuwa potrzebę opieki nad ubogimi i modlitwy o nawrócenie grzeszników
28. 08. 1849
zakłada Zgromadzenie Córek Boskiego Odkupiciela
10. 09. 1849
otrzymuje habit zakonny i imię zakonne: Alfonsa Maria
02. 01. 1850
śluby zakonne siostry Alfonsy Marii
1854
posyła siostry do Würzburga
1857
zakłada wspólnotę w Wiedniu
1863
zakłada wspólnotę w Sopronie
11. 04. 1866
uzyskuje papieskie zatwierdzenie zgromadzenia
21. 03. 1866
boleśnie przeżywa oddzielenie domu w Wiedniu
15. 06. 1866
boleśnie przeżywa oddzielenie domu w Würzburgu
13. 06. 1867
oddzielenie domu w Sopronie
31. 07. 1867
Matka Alfonsa Maria odchodzi do wieczności
Dzieciństwo i młodość w Niederbronn
Elisabeth była pierworodną z jedenaściorga dzieci skromnej rodziny chłopskiej. Jej rodzice, pobożni i bogobojni rolnicy, żyli uczciwie i mimo ciężkiej, wyczerpującej pracy codziennie wspólnie odmawiali różaniec, starając się dać wszystkim dzieciom dobre chrześcijańskie wychowanie. Od najwcześniejszych lat Elisabeth miała łagodną naturę i poważny umysł; choć była wątłego zdrowia, słaba i niewykształcona (do szkoły poszła późno i nauczyła się tylko czytać, nie pisać — poza własnym podpisem), od trzeciego roku życia chciała sama odmawiać Ojcze nasz i Zdrowaś Maryjo. Im bardziej poznawała Boga, tym wyraźniej pojmowała naturę grzechu i postanowiła z nim walczyć.Kierownictwo duchowe sprawował nad nią proboszcz Jean David Reichard, kapłan świętego życia i dobry znawca ludzi, który towarzyszył jej od 1823 roku i później spisywał jej relacje — aż do jej śmierci w 1867 roku. 13 kwietnia 1828 roku, w wieku czternastu lat, przystąpiła do pierwszej Komunii świętej; jej spowiednik pozwolił jej później — wbrew ówczesnemu zwyczajowi — przyjmować Eucharystię co osiem dni. Wkrótce potem przyjęła także sakrament bierzmowania.
Lata próby — choroba i łaski mistyczne
Po latach dobrego zdrowia przyszły na Elisabeth ciężkie choroby: od 1831 do 1834 roku była przykuta do łóżka, w 1841 roku ponownie przez półtora roku, a wreszcie od 1845 do 1849 roku znów ciężko chorowała. W sumie spędziła siedem i pół roku, z przerwami, przykuta do łóżka — a jednak sposób, w jaki przyjmowała swoje cierpienie, robił nadzwyczaj korzystne wrażenie na wszystkich, którzy ją odwiedzali.Podczas choroby otrzymała dary mistyczne, przede wszystkim wyjątkowy dar rozeznania: potrafiła wglądać w ludzkie serca i przepowiadać przyszłe wydarzenia. Zwłaszcza w 1846 roku otrzymała widzenia mistycznego Jezusa Chrystusa, który do niej mówił, a ona popadała w głęboką ekstazę. Wieść o niej szybko rozeszła się po całej Francji, a nawet aż do Rzymu — w niektóre dni jej dom rodzinny odwiedzało nawet 80 osób. Biskup Strasburga, bp André Räss, przybył w lipcu 1848 roku, aby osobiście zweryfikować te zjawiska; przy każdym spotkaniu widział w niej silną duszę o nadzwyczajnej cnocie, która unika uwagi tłumu.
Wewnętrzne wezwanie i założenie zgromadzenia
We wrześniu 1848 roku dojrzało w niej wyraźne wewnętrzne wezwanie: założyć instytut zakonny, który będzie służył pielęgnowaniu ubogich chorych w ich własnych domach. 22 stycznia 1849 roku proboszcz Reichard przedstawił biskupowi Pierwsze Reguły, które Elisabeth mu podyktowała. W tym czasie, choć ciężko chora, nagle wyzdrowiała i z odnowionymi siłami przystąpiła do realizacji dzieła, któremu potem niestrudzenie poświęcała się do końca życia.Za zgodą biskupa diecezjalnego Strasburga 28 sierpnia 1849 roku powstało nowe Zgromadzenie Córek Boskiego Odkupiciela (zwane też Zgromadzeniem Sióstr Najświętszego Zbawiciela). Niespełna miesiąc później, 10 września 1849 roku, otrzymała habit zakonny, a z nabożeństwa do świętego Alfonsa Liguoriego nowe imię zakonne — siostra Alfonsa Maria. Śluby zakonne złożyła 2 stycznia 1850 roku w Niederbronn, gdzie ustanowiono dom macierzysty zgromadzenia, a biskup Räss mianował ją pierwszą przełożoną generalną.
Wzrost dzieła i próby założycielki
Dzieło rosło, ale założycielce towarzyszyły próby wewnętrzne i zewnętrzne. Mimo nich pozostała wierna przekonaniu, że jest to dzieło Boże, a nie jej własne.
Mimo sukcesów założycielka miała też wielu przeciwników; Jezus jednak pocieszał ją w widzeniach słowami:
„Cierp, milcz i módl się!”
„To jest moje dzieło!”
Jeden ze swoich listów do chorej siostry zakończyła słowami:
„Bóg chce, abyś została wielką świętą. Pozwól Mu działać według Jego woli. Nic nie stracisz.”
Matka Alfonsa Maria, list do siostry
Śmierć i dziedzictwo duchowe
Całkowicie strawiona miłością do Boga i do ludzi, Matka Alfonsa Maria zmarła 31 lipca 1867 roku w Niederbronn — właśnie w czasie wielkiego wzrostu i rozwoju założonego przez siebie zgromadzenia. Jej dzieło trwało we wspólnotach we Francji, w Niemczech, w Austrii i na Węgrzech, a do dziś czczona jest jako błogosławiona Alfonsa Maria (Elisabeth) Eppinger.
Jej słowa
„Cierp, milcz i módl się!”
Podsumowanie
Jej profil duchowy w skrócie
Alfonsa Maria żyła przede wszystkim z głębokiej ufności w Boże miłosierdzie i z posłuszeństwa, które przyswoiła sobie od dzieciństwa. Silny duch w jej wątłym, przez całe życie chorowitym ciele objawiał się w heroicznej cierpliwości w cierpieniu i w gorliwej miłości do ubogich, chorych i grzeszników. Łaski mistyczne, które otrzymywała od młodości, zawsze rozumiała jedynie jako pomoc na drodze wiary, nigdy jako cel sam w sobie. Tę duchową głębię szerzej przedstawia strona Profil duchowy i cnoty.
Cnoty teologalne
Wiara, nadzieja i miłość jako fundament całego jej życia duchowego.
Cnoty kardynalne
Roztropność, sprawiedliwość, umiarkowanie i męstwo w codziennym działaniu.
Cnoty ślubów
Czystość, ubóstwo i posłuszeństwo, którymi żyła we wspólnocie zakonnej.